Το να αναφερθεί κανείς αναλυτικά στις δυσκολίες που καθημερινά αντιμετωπίζει ο οιοσδήποτε επιχειρηματίας στην Ελλάδα, είναι μάλλον κάτι το περιττό. Το επιχειρείν άλλωστε στον κατά τ’ άλλα ευλογημένο αυτό τόπο είναι μάλλον κάτι σαν αυτό-τιμωρία, κάτι που χρήζει σίγουρα σοβαρής ανάλυσης όχι από οικονομολόγους αλλά από ανθρώπους των κοινωνικών επιστημών, μιας και οι περισσότεροι αν και γνωρίζουν, εν τούτοις δοκιμάζουν τις αντοχές τους σε ένα σαθρό και εντελώς ανώμαλο φορολογικά περιβάλλον.

Και μπορεί να έχουμε ήδη μπει στην 8η μνημονιακή χρονιά, σχεδόν τίποτα όμως δεν έχει αλλάξει στη νοοτροπία και κυρίως στην αντιμετώπιση του κράτους προς την ιδιωτική πρωτοβουλία. Στην χώρα μας το κράτος εξακολουθεί να αρμέγει κόπους και θυσίες ανθρώπων που με τόλμη -η αλήθεια είναι-, θέλησαν να συμβάλουν στην παραγωγή και δημιουργία πλούτου κι όχι ως… κηφήνες να αναμένουν είτε να διοριστούν, είτε να ζήσουν από τα επιδόματα και τ’ άλλα χαρτζιλίκια της εκάστοτε κυβέρνησης.

Και κάπου εδώ έρχεται η… διαστροφή και η… ανωμαλία του όλου συστήματος, που σ’ ένα εξαιρετικά δύσκολο από οικονομικής άποψης περιβάλλον, όπου οι πιέσεις εντείνονται μέρα με την μέρα, μιας και το όποιο «λίπος» στις οικονομίες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας εξαλείφτηκε με φορο-μεθόδους fast track, τίθεται ένα δίλημμα με την απάντηση να είναι εξ αρχής… αυτονόητη: φοροδιαφυγή ή θάνατος.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει επαγγελματίας που να επιβιώσει σήμερα δίχως να φοροδιαφεύγει; Διότι αν το πιστεύει ή δεν έχει καμία σχέση ή εικόνα από την πραγματική οικονομία ή απλώς αρέσκεται στο να φαντασιώνεται κάτι το οποίο υπό τις παρούσες συνθήκες είναι αδύνατο να επιτευχθεί.

Με την επιχειρηματική κοινότητα να παραμένει εγκλωβισμένη στις ονειρώξεις των τεχνοκρατών -άνθρωποι οι οποίοι παρά την κατάρτισή τους επιβεβαιώνουν το ρητό ότι… τυφλώνει-, ουδεμία ελπίδα δεν μπορεί να υπάρξει τουλάχιστον για όσους διαθέτουν έστω κι ένα ψήγμα ρεαλισμού μέσα στο… κεφάλι τους, εφόσον δεν σταματήσει αυτό το ανελέητο φοροκυνηγητό, μόνο και μόνο για να μην ταραχθεί η… ηρεμία των δικών τους ανθρώπων μέσα από την εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων – τομών στη λειτουργία του κράτους.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ