Το πρώτο τρίμηνο του 2017 το «φάγαμε» κι όχι ανάπτυξη δεν βλέπουμε στον ορίζοντα αλλά ακόμα ως χώρα αναζητούμε κοινό πεδίο με τους δανειστές για να ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση του μνημονίου που φέρει την σφραγίδα του Αλέξη Τσίπρα. Από την άλλη, η αντιπολίτευση του τόπου δείχνει επαναπαυμένη στις δημοσκοπικές… δάφνες, αναμένοντας κανείς δεν γνωρίζει τι, σε ένα περιβάλλον που διαρκώς επιδεινώνεται.

Η αβεβαιότητα στις τάξεις των πολιτών ενισχύεται καθημερινά, με την κοινωνία να μοιάζει αδύναμη να ανταποκριθεί στις ολοένα αυξανόμενες υποχρεώσεις της. Η φορολογική κόπωση είναι περισσότερο από εμφανής, την ώρα που τα αδιέξοδα μεγαλώνουν. Κι όμως χωρίς να μπορεί ουδείς να δώσει μία καθαρή απάντηση, όλοι αναμένουμε με βεβαιότητα τα νέα σκληρά και επώδυνα μέτρα, του επί της ουσίας τέταρτου μνημονίου που διαπραγματεύονται για εμάς χωρίς εμάς.

Και το χειρότερο είναι ότι ως κοινωνία έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο, εκείνο που τίποτα δεν μας προκαλεί έκπληξη, εκείνο που το… απίθανο φαντάζει πιθανό. Είναι εκείνο το στάδιο που σου ανακοινώνουν περικοπές, νέους φόρους και χαράτσια, μέτρα αντιλαϊκά και ουδείς νοιάζεται. Μία κοινωνία σε κατάσταση… ζεν, που περιμένει τις πασχαλινές διακοπές, χαζεύοντας τα βράδια survivor και προγραμματίζει με ποιο τρόπο θα κάνει φτηνές καλοκαιρινές αποδράσεις σε πολυτελή θέρετρα για να κάνει check in και να ποστάρει τις σχετικές φωτογραφίες στα social media.

Έτσι  που το πάμε πάντως, σε λίγο, μιας και είναι της μόδας, θα τη βγάζουμε με καρύδες και ρύζι και θα λέμε κι ευχαριστώ. Εκτός κι αν αυτή την… ανάπτυξη θέλουμε.

 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

fourteen − three =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.