Σε μία περίοδο όπου κεκτημένα ετών χάνονται ή αμφισβητούνται, όπου δομές καταργούνται ή μετακινούνται, όπου οι συνθήκες μεταλλάσσουν τα δεδομένα με ταχύτατο ρυθμό, οφείλουμε όλοι να προσαρμοστούμε μιας και έχουμε αποδείξει με πολλούς τρόπους την ανικανότητά μας να τα… αποκρούσουμε.

Οι εποχές – δυστυχώς για ορισμένους – περνούν με γοργούς ρυθμούς, η νέα… πραγματικότητα μέσα στην οποία καλούμαστε να δραστηριοποιηθούμε αλλά και να αναπτυχθούμε, ορίζεται από σημεία άγνωστα σε κάθε λογής πολιτικάντηδες, οι οποίοι «καρφωμένοι» στα γνωστά γι’ αυτούς κι ασφαλή μονοπάτια του λαϊκισμού, δεν επιθυμούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια, μέσα στην οποία εμπεριέχεται και η τραγική για τους ίδιους απουσία από τα… μελλούμενα.

Η κρίση στη χώρα έδειξε ικανή να «ξεσκεπάσει» δεκάδες εκατοντάδες αδυναμίες ενός συστήματος δομημένου σε λάθος βάση, απαρχαιωμένου σε σκέψεις και ιδέες και παντελώς ανίκανου να προχωρήσει στην οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.

Προφανώς οι ευθύνες δεν επιμερίζονται το ίδιο σε όλους, ωστόσο λαμβάνοντας ως παράδειγμα για την περιοχή μας την μεγάλη συζήτηση που τελευταία έχει ανοίξει εκ νέου, για κρατικές δομές που κλείνουν, μετακινούνται κ.λπ. (στρατόπεδο, αστυνομικά τμήματα κ.ά.) είναι περισσότερο από ξεκάθαρη η επανάπαυση όλων σε καταστάσεις δεδομένες μονάχα στη λογική της αναφοράς στο παρελθόν. Τι έπραξαν όμως όλοι όσοι είχαν λόγο στα… πράγματα και στη δημόσια συζήτηση χρόνια τώρα για να διασφαλίσουν τα… δεδομένα;

Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, που διαρκώς οι ανάγκες συνδιαμορφώνονται με βάση τα σημερινά και αυριανά κι όχι μόνο με το παρελθόν, όφειλαν αντί για μνημόσυνα και… κραυγές δίχως ουσία, να είχαν προβλέψει και με τις πράξεις τους να είχαν διασφαλίσει τα οφέλη για την τοπική κοινωνία και οικονομία. Διότι προειδοποιήσεις είχαν υπάρξει, όμως πάντα υπήρχε και εξακολουθεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπάρχει η εκτίμηση ότι στο τέλος ο μπάρμπας από την Κορώνη θα… καθιρίσει.

Σήμερα όλοι παρακολουθούν τις εξελίξεις, έχοντας επιλέξει το ρόλο του κομπάρσου κι όχι του πρωταγωνιστή, ίσως και ηθελημένα, μιας και οι περισσότεροι γνωρίζουν το τι ακολουθήσει. Ένα είναι το βέβαιο. Η καθυστερημένη προσαρμογή στα κάθε φορά νέα δεδομένα και η αδυναμία των τοπικών παραγόντων να προτείνουν έγκαιρα λύσεις, οδηγεί σε αδιέξοδα αλλά και σε επιλογές που μπορεί να είναι επιζήμιες για την τοπική κοινωνία.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

four − 1 =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.