Δεν έχει συμβεί μία φορά, δεν έχει συμβεί δύο και δεν έχει συμβεί για μονάχα μία συγκεκριμένη κατάσταση. Δυστυχώς ο «μηχανισμός» μέρος του οποίου σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό είναι και οι τοπικές δομές – φορείς, δείχνει ανίκανος να ανταποκριθεί άμεσα σε έκτακτα γεγονότα ή καταστάσεις, προκαλώντας πολλά ερωτηματικά και κατ’ επέκταση και πολλά προβλήματα.

Σήμερα ήταν η ατυχέστατη – για να είμαι ευγενής – συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων σε ότι αφορά την διαχείριση ενός και μόνο περιστατικού με μετανάστες που εντοπίστηκαν ανοιχτά της Πύλου και η ελληνική πολιτεία επέλεξε να μεταφέρει στην Καλαμάτα. Κι αυτό καθώς χρειάστηκαν πολλές ώρες και εκατοντάδες τηλέφωνα μεταξύ των συναρμόδιων και εμπλεκόμενων φορέων ώστε οι άνθρωποι αυτοί να καταλήξουν προσωρινά στο Διοικητήριο, έπειτα από παρέμβαση της Περιφέρειας.  Όλα αυτά την ώρα όπου οι Δήμοι της Μεσσηνίας αδυνατούσαν να προσφέρουν «κατάλληλο» χώρο προσωρινής φιλοξενίας.

Ήταν τόση η… δυσκολία συνεννόησης των εμπλεκόμενων που κατάφεραν να μην έχουν ένα μπουκάλι νερό για τους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι μόνο στην Ελλάδα δεν ήθελαν να φτάσουν, αν αυτό παρηγορεί ορισμένους. Ωστόσο, όσες προσπάθειες κι αν γίνουν από Λιμενικό και Αστυνομία, η προχειρότητα αντιμετώπισης του ζητήματος από μέρους των αυτοδιοικητικών (υπάρχουν κι εξαιρέσεις φυσικά) αποτελεί θέμα προς συζήτηση και μάλιστα μεγάλη…

Πέραν όμως του συγκεκριμένου περιστατικού, το οποίο σε δυο-τρεις μέρες όλοι θα έχουν ξεχάσει, τα ζητήματα που ανακύπτουν είναι περισσότερο σοβαρά και αφορούν την «ετοιμότητα» αυτή καθ’ αυτή του κρατικού μηχανισμού με την ευρεία του όρου έννοια. Διότι τη μία είναι οι πλημμύρες, την άλλη οι πυρκαγιές, την μεθεπόμενη το “X” έκτακτο περιστατικό, τα κενά στη διαχείρισης και στον όλο σχεδιασμό παραμένουν πολλά και μεγάλα, βασιζόμενα πολλές φορές στον… εθελοντισμό και στην «καλή καρδιά» των ανθρώπων του τόπου.

Πραγματικά, πόσο δύσκολο είναι, αν όχι σε επιχειρησιακό καθαρά επίπεδο, έστω σε πολιτικό – αυτοδιοικητικό να υπάρξει από τους φορείς του νομού ένα minimum συνεννόησης και συνεργασίας για να αποφεύγονται ανάλογα περιστατικά όταν κι εφόσον καλούμαστε να τα αντιμετωπίσουμε;

Εκτός κι αν δεν είναι ζήτημα ανικανότητας, αλλά επιλογών, οπότε κι ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες στο μέτρο που του αναλογούν.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Φωτογραφία: Κ. Γαζούλης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

5 × 1 =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.