Η διατήρηση της ψυχραιμίας είναι το ζητούμενο όταν τα πράγματα εκ του αποτελέσματος δεν πάνε καλά. Είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει χαρακτήρες, αλλά και εκείνο που προδίδει την… ψυχοσύνθεση του «πρωταγωνιστή».

Άλλωστε η διαχείριση καταστάσεων πέρα από τα συνηθισμένα, τότε που τα συναισθήματα κυριεύουν την λογική, έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να αποτελέσει κακό σύμβουλο, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στην διευθέτηση ζητημάτων ανοιχτών, που αφορούν ένα όραμα ή έναν προσωπικό σχεδιασμό.

Όταν μάλιστα η… απολογία κυριαρχεί ως ύφος στις τοποθετήσεις επί ζητημάτων που «καίνε» και που απασχολούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την επικαιρότητα, τότε τα σημάδια αρχίζουν να γίνονται πιο έντονα, αποτυπώνοντας την στεναχώρια και επιβεβαιώνοντας τον… εγωισμό του «πρωταγωνιστή».

Τα χαμόγελα από την άλλη, θυμίζουν κάτι από το ύφος του πίνακα της “Μόνα Λίζα”. Ψυχρό και θερμό, αινιγματώδες και ξεκάθαρο, “καθρέφτης” των σκέψεων για την επόμενη ημέρα, την δύσκολη πάντα μέρα που ακολουθεί της αποτυχίας. Εκείνης της ημέρας που σου δείχνει τα λάθη που γνωρίζεις αλλά αρνείσαι πεισματικά να αποδεκτής, αντιδρώντας σε καθετί που παραπέμπει στα… πολιτισμένα ένστικτά σου.

Και τότε είναι που το… ντόμινο των εξελίξεων σε καθιστά από παντοδύναμο σε  παρατηρητή, καταστάσεων που είχες την δυνατότητα να… καθαρίσεις, όμως επέλεξες λανθασμένα να ελέγξεις.

 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

nineteen + two =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.