Μεταγραφικό… ντεμαράζ στη Δημοκρατική Συμπαράταξη και ο φόβος των «παλτών»

Σε εξέλιξη η μεταγραφική περίοδος και η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχει πάρει το… σκαλπ των υπόλοιπων κομμάτων. Η πρόεδρος… τρελάθηκε και με ένα μπαράζ μεταγραφών, επιστροφές δανεικών και «παικτών» που μεγάλωσαν στις ακαδημίες του κόμματος επιχειρεί να μπει δυναμικά εκ νέου στον πολυσυζητημένο και πολυκερματισμένο τα τελευταία χρόνια χώρο της κεντροαριστεράς.

Βέβαια, η πολιτική μπορεί να δανείζεται όρους από τον «βασιλιά των σπορ» το ποδόσφαιρο, ωστόσο θα πρέπει να επισημανθεί ότι δεν αρκεί μία καλή ενδεκάδα για να πάρει και πάλι τα πάνω του ένας κομματικός σχηματισμός ή μία πολιτική κίνηση. Χρειάζεται… σύστημα, πλάνο και πάνω απ’ όλα υπομονή για να πείσει την κοινωνία. Διότι πολλές από τις μεταγραφές – όπως είναι γνωστό – εξελίσσονται στα λεγόμενα «παλτά», άρα ας είμαστε επιφυλακτικοί κι ας περιμένουμε να τους δούμε στο… γήπεδο, όπου η συνοχή και η αρμονική συνύπαρξη αποτελούν το συστατικό της επιτυχίας για τις μεγάλες και επιτυχημένες ομάδες.

Σε ότι αφορά τα πολιτικά, αυτά καθ’ αυτά δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι ο κόσμος όχι μόνο έχει κουραστεί από τις παλινωδίες στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς, με τις δεκάδες πολιτικές κινήσεις, τα κόμματα που αναζητούν χώρο έκφρασης αλλά και τις πολλές προσπάθειες ανασυγκρότησης που έχουν γίνει χωρίς θετικά αποτελέσματα. Κι αν σήμερα υπάρχουν ακόμα εκείνοι που πιστεύουν σε μία ανασυγκρότηση – επανασύσταση του ευρύτερου χώρου, είναι βέβαιο ότι δεν πείθονται όταν βλέπουν την προσπάθεια να οικοδομηθεί το… καινούργιο με υλικά φθαρμένα και κοινωνικά… απαξιωμένα.

Το «στοίχημα» για τον επαναπροσδιορισμό στο πολιτικό φάσμα των κινήσεων του κεντρώου χώρου είναι κάτι που θεωρητικά έχει ενδιαφέρον σε μία χώρα που δεδομένων των συνθηκών οι πιέσεις που ασκούνται από δεξιά κι αριστερά είναι έντονες. Φυσικά καταλυτική θα είναι και η στάση της κοινωνίας, στο όλο εγχείρημα, την στιγμή που οι «φωνές» για ρήξη με το παλιό και ριζική ανανέωση σε νέα βάση και με νέα νοοτροπία, φαίνεται ότι πηγαίνει περίπατο.

Βλέπετε στη χώρα μας και ειδικά στην πολιτική, όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Υ.Γ.: Για τις τοπικές «καραμπόλες» είναι νωρίς να ασχοληθεί ο οποιοσδήποτε. Ας τους αφήσουμε να… ασχοληθούν πρώτα οι ίδιοι!

Η ΝΔ και ο Κυριάκος πρέπει να εκπέμψουν ένα καθαρό μήνυμα

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ημέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε τα ηνία της Νέας Δημοκρατίας. Οι προσδοκίες πολλές, όπως και τα… στοιχήματα, προσωπικά και συλλογικά, προκειμένου το κόμμα που σήμερα βρίσκεται στην θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να επανέλθει ως… παράταξη στο «τιμόνι» της χώρας. Μίας χώρας που εξακολουθεί να παραμένει βυθισμένη στα αδιέξοδα των μνημονιών, των πολιτικών και της λανθασμένης νοοτροπίας που για δεκαετίες εφαρμόστηκαν και που σε μεγάλο βαθμό ευθύνη έχει και η φιλελεύθερη παράταξη.

Οι απολογισμοί και τα στοιχεία σίγουρα έχουν ενδιαφέρον, όμως περισσότερο αξία έχει η σχέση που επιχειρεί η νέα ηγεσία του κόμματος να «χτίσει» με την κοινωνία. Και η σχέση αυτή έχει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχει ως σημείο αναφοράς την… αίσθηση του κόσμου, των ανθρώπων που καθημερινά αγωνίζονται για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Όλων εκείνων που για δεκαετίες και περισσότερο τα τελευταία δύσκολα χρόνια της κρίσης, βάζουν διαρκώς πλάτη για να… πληρώσουν τις αμαρτίες εκείνων που τους κυβέρνησαν κι όλων αυτών που ευνοήθηκαν εις βάρος τους.

Ένα χρόνο μετά και η ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη οφείλει να αποδείξει γρηγορότερα από οποιαδήποτε άλλη ηγεσία κόμματος, ότι είναι ικανή και μπορεί να δώσει διέξοδο στα σημερινά αδιέξοδα. Κι αν θέλουμε με ειλικρίνεια να μιλήσουμε, μέχρι σήμερα δεν το έχει καταφέρει. Αφήνοντας στην άκρη τα προγράμματα τύπου «Συμφωνία Αλήθειας», η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαντάζουν ως λύση επειδή ο κόσμος γύρισε την πλάτη και απογοητεύτηκε από το ΣΥΡΙΖΑ κι όχι επειδή πιστεύει πραγματικά σ’ αυτά που τα γαλάζια στελέχη αναφέρουν.

Σήμερα είναι η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά που πρέπει να εκπέμψουν ένα μήνυμα καθαρό, τόσο προς τη βάση της παράταξης, όσο και προς ολόκληρη την κοινωνία. Ένα μήνυμα που να μην δέχεται παρερμηνείες. Ένα χρόνο τώρα και σίγουρα πολλά έχουν γίνει στο τομέα του… συμμαζέματος, όπως ο καθένας το αντιλαμβάνεται. Είναι μία αρχή. Έχουν υπάρξει όμως και τραγικές επιλογές απέναντι σε μία Κυβέρνηση που παρακολουθεί τις εξελίξεις, επιλογές που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν σοβαρές σκέψεις και… αμφιβολίες.

Το αν θα επανέλθει η ΝΔ στην εξουσία μάλλον είναι μία απάντηση εύκολη. Το θέμα είναι υπό ποιες συνθήκες και με ποια βάση θα οδηγηθεί εκεί, αλλά και κατά πόσο θα μπορέσει να… αναστρέψει την πορεία που η χώρα έχει λάβει.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Υ.Γ.: Ας σταματήσει κάποιος όλους εκείνους που βλέποντας τις μετρήσεις να δείχνουν σχεδόν με βεβαιότητα ότι η ΝΔ θα αποτελέσει την επόμενη Κυβέρνηση, αυτοδύναμη ή μη, σπεύδουν να πιάσουν στασίδι, κι ας τους πει ότι είναι εκείνοι η αιτία που ο κόσμος έχει αηδιάσει από την πολιτική και τα κόμματα.

Χρονιά προκλήσεων για την… ευρωπαϊκή Ελλάδα

Το 2017 αναμφισβήτητα θα αποτελέσει, όποια κι αν είναι στο τέλος η έκβασή του, ένα έτος ορόσημο για την μετέπειτα πορεία της χώρας. Ανεξάρτητα αν επικρατήσει η άποψη που υπερασπίζεται την έξοδο από την κρίση ή εκείνη που δηλώνει με βεβαιότητα την είσοδο της χώρας – ελέω λιτότητας – σε ακόμα πιο δύσκολα μονοπάτια. Σε κάθε περίπτωση για μία ακόμα χρονιά θα δοκιμαστούν οι κοινωνικές αντοχές ενός λαού που εμφανίζει σημάδια παράδοσης στις… εξελίξεις.

Κι αν για κάποιους τα δημοσκοπικά ευρήματα δεν αποτυπώνουν την αλήθεια των… πραγμάτων, είναι εξόχως ενδιαφέροντα τα στοιχεία εκείνα που ολοένα και περισσότερο δείχνουν μία αντιστροφή μέσα στην κοινωνία σε σχέση με τις προοπτικές της χώρας μας εντός της ευρωπαϊκής… οικογένειας. Με δεδομένη μάλιστα την ενίσχυση του λαϊκισμού – στην Ελλάδα έχουμε περίσσευμα – η τάση του ευρωσκεπτικισμού αυξάνει, συνδεδεμένη πάντα και με την συνέχιση της λιτότητας μέσω της φοροεπιδρομής που γονατίζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Τα όσα δε καταγράφονται και στη δημοσκόπηση της Alco για λογαριασμό του περιοδικού  Zero είναι ενδεικτικά της απογοήτευσης που επικρατεί και φυσικά του γεγονότος ότι η λεγόμενη «μεσαία τάξη» δεν έχει βρει μέχρι σήμερα έκφραση σε κάποιο πολιτικό – κομματικό φορέα.  Αυτό είναι και το σημείο που οφείλουν να προσέξουν περισσότερο, όλοι εκείνοι που πιστεύουν στη ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, στην προοπτική που δεν θα οδηγήσει την χώρα στην… απομόνωση.

Τα… σημάδια, όσο αισιόδοξος κι αν είναι κανείς, είναι περισσότερο από εμφανή. Οι πολιτικές των τελευταίων ετών και η βύθιση της χώρας σε ατελέσφορα μνημόνια, σε συνδυασμό φυσικά με την ανικανότητα των πολιτικών να δουν κατάματα την αλήθεια και να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, μαζί με το πολιτικό κόστος,  δείχνουν ικανές να ενισχύσουν το αντιευρωπαϊκό μέτωπο και τους εκφραστές αυτού.

Οι ισορροπίες λεπτές και η «μάχη» που στα χρόνια της κρίσης έχει ξεκινήσει σύντομα θα έχει αποτέλεσμα. Ας ελπίσουμε ότι στο τέλος ηττημένος θα είναι ο… λαϊκισμός.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Μέγας τρελο-Καζαμίας 2017

Ένα χρόνο πριν, ήταν ο «Μέγας τρελο-Καζαμίας 2016» που έδινε το έναυσμα για την δημιουργία του KostaShow. Αρχές λοιπόν του 2017 και με διάθεση από την οποία δεν λείπει το χιούμορ πάμε να… προβλέψουμε τι θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες…

 

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Ένα νέο έτος γεμάτο φόρους και χαράτσια μόλις ξεκίνησε για τη χωρά μας. Μήνας συναντήσεων και ευχών για τους πολιτικούς. Ευχές θα στείλουν και οι δανειστές για να κλείσει η αξιολόγηση. Ευχές στο… εσωτερικό για το Κυπριακό και τις σχέσεις με την Τουρκία. Ευχές Κυριάκου για εκλογές και Λεβέντη για Οικουμενική. Στην Πελοπόννησο ευχές θα ακούσουμε για να λυθεί το πρόβλημα των σκουπιδιών. Παράλληλα ανοίγει το θέμα του δρόμου «Καλαμάτα – Ριζόμυλος». Οι αγρότες ετοιμάζονται για… μπλόκα. Στην Μεσσηνία έχει ξεκινήσει και η «μάχη» της βασιλόπιτας ή της… συντροφόπιτας.

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Οι αγρότες βγαίνουν στα καθιερωμένα μπλόκα. Ο Π. Νίκας ανακοινώνει ότι η κεντρική πλατεία ίσως χρειαστεί μία συμπληρωματική ανάπλαση ενόψει Καρναβαλιού, ενώ στο Δήμο Καλαμάτας παραλαμβάνουν δύο κοντέινερ με κολονάκια για τους δρόμους της πόλης. Οι γκρίνιες για τις θέσεις αντιδημάρχων έχουν ξεκινήσει σε όλη τη Μεσσηνία με επίκεντρο την Καλαμάτα, όμως ο κ. Τάκης για όλους έχει φροντίσει κι όλοι θα πάρουν κάτι… Στην Περιφέρεια ο Πέτρος συνεχίζει να κόβει πίτες και να εύχεται καλή χρονιά, χωρίς να αποκλείονται οι εκπλήξεις.

 

ΜΑΡΤΙΟΣ

Πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων νεαρός από τ’ Αρφαρά που τόλμησε να κάνει έναρξη επαγγέλματος και να πάρει το… μπλοκάκι του! Στην Καλαμάτα εσπευσμένα για να τον τιμήσει έρχεται ο Πρωθυπουργός, ο οποίος θα μιλήσει για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Πάντως η αξιολόγηση ακόμα δεν έχει κλείσει και τα σενάρια εκλογών επανεμφανίζονται. Ο Κυριάκος ζητάει εκλογές και ο Λεβέντης Οικουμενική. Στην Καλαμάτα ο Π. Νίκας αποφασίζει να δημιουργήσει Πασχαλινό χωριό στο κέντρο της πόλης, ενώ για να την… σπάσει στο Σαμαρά κάνει κατά τους εορτασμούς της 23ης Μαρτίου επίτιμη δημότη Καλαμάτας την Ντόρα Μπακογιάννη.

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Η αξιολόγηση ολοκληρώθηκε και ο Τσακαλώτος πανηγυρίζει γιατί δεσμευτήκαμε για μόλις 7 δις ευρώ επιπλέον μέτρα. Ο Πέτρος Τατούλης σε μυστική συνάντηση σε βίλα στην Δημητσάνα εκφράζει την θέληση να ιδρύσει κόμμα για την απελευθέρωση της Μυθικής Πελοποννήσου. Ο Α. Τσίπρας τη Δευτέρα του Πάσχα ανακοινώνει από τη Θεσσαλονίκη ένα νέο πρόγραμμα ανάπτυξης και «σκίζει» κι ένα μνημόνιο. Προβληματισμένος ο Κυριάκος ζητά και πάλι εκλογές, ενώ ο Λεβέντης ζητά Οικουμενική. Στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες μπαίνει η Καλαμάτα καθώς 500 αρνιά σουβλίζονται στη Γέφυρα του Νέδοντα.

 

ΜΑΪΟΣ

Λύση για τα σκουπίδια στην Πελοπόννησο! Υπογράφεται το ΣΔΙΤ και μαζί ξεκινούν οι αντιδράσεις. Οι δήμαρχοι ακόμα δεν έχουν αποφασίσει αν πρέπει να πανηγυρίσουν ή να στεναχωρηθούν. Οι «σκουπιδο-εργολάβοι» πάντως… χαμογελούν. Αίτηση στο ΕΣΠΑ για ιατρούς-ρομπότ κάνει σε μια πρωτοποριακή κίνηση ο διοικητής του Νοσοκομείου Καλαμάτας. Στο Δήμο Καλαμάτας υπάρχουν σκέψεις να κάνουν σύσκεψη για τον τουρισμό μιας και το καλοκαίρι… έφτασε. Στη σύσκεψη θα αποφασίσουν ότι από την επόμενη τουριστική σεζόν θα κάνουν αλλαγές γιατί ο χρόνος πέρασε και δεν προλαβαίνουν την τρέχουσα περίοδο.

 

ΙΟΥΝΙΟΣ

Οι κάτοικοι της Καλλιρρόης είναι στους δρόμους για το σκουπιδοεργοστάσιο. Απεσταλμένη στην περιοχή πάει η Ντ. Νικολάκου κι όλοι συμφωνούν ότι κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Ο Π. Νίκας αποφασίζει να επεκτείνει την ελεγχόμενη στάθμευση σε όλη την πόλη και να προσλάβει 20 ακόμα δημοτικούς αστυνόμους για να προλαβαίνουν να κόβουν κλήσεις. Την ίδια περίοδο ξεκινούν τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας στον Πάμισο και σε δηλώσεις του ο Γ. Τσώνης ανακοινώνει νέο σχέδιο για υπερταχεία και όχι τραμ στη Μεσσήνη.

 

ΙΟΥΛΙΟΣ

Το εργοστάσιο σκουπιδιών στην Καλλιρρόη προχωράει και όλοι βάζουν «βύσμα» για να προσληφθούν σ’ αυτό. Ο Π. Νίκας αποφασίσει να κάνει τα εγκαίνια του Νέου Δημαρχείου και καλεί τον Προκόπη Παυλόπουλο για την τελετή. Φήμες για εκλογές και «μάχη» στο εσωτερικό των κομμάτων για μια θέση στα ψηφοδέλτια. «Σφαγή» στην τοπική ΝΔ για να πιάσουν ένα στασίδι όλοι. Ανοίγει και πάλι η συζήτηση για δημιουργία hot spot για πρόσφυγες και μετανάστες.

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τα «μπάνια του λαού» δεν τα επηρεάζει τίποτα. Μήνας… χαλάρωσης με τους πολίτες να αναπολούν τις ημέρες του ΠαΣοΚ στην εξουσία. Ο Α. Τσίπρας βλέποντας ότι είναι μεγάλη η ανάπτυξη στη χώρα και φοβούμενος ότι δεν θα μπορέσει να μοιράσει δίκαια τα πλεονάσματα ανακοινώνει εκλογές για το Σεπτέμβριο. Με τα μαγιό επιστρέφουν στο Μοσχάτο Κυριάκος και Άδωνις και χαρακτηρίζουν τον Τσίπρα επικίνδυνο που ανακοίνωσε εκλογές κατακαλόκαιρο. Στην Καλαμάτα όλοι ασχολούνται με την «λευκή νύχτα» και το «βραδινό μπάνιο».

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Στις εκλογές κερδίζει η ΝΔ και ο Κυριάκος αναλαμβάνει να φέρει το επόμενο μνημόνιο στη χώρα. Ο Π. Νίκας δεν μπορεί να καταλάβει πως βγήκε «πρώτος» και πάλι ο Σαμαράς στη Μεσσηνία και διαμαρτύρεται. Οι δημόσιοι υπάλληλοι κατεβαίνουν σε απεργία και ζητούν να τους αξιολογήσει ο Τόμσεν κι όχι ο Κυριάκος. Τα σχολεία αρχίζουν, άμεσα ξεκινούν και οι καταλήψεις. Ξεκίνησε η σύνταξη κυκλοφοριακής μελέτης για την Καλαμάτα.

 

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Οι φορολογούμενοι έχουν «χορτάσει» ανάπτυξη, η οικονομία κοντράρεται με αυτή της Γερμανίας και ο Κυριάκος αποφασίζει εφάπαξ επίδομα 2.000 ευρώ προς όλους. Σε διάγγελμα προς τον λαό γίνεται γνωστό ότι τα νέα μέτρα στα εργασιακά και οι απολύσεις, οι νέοι φόροι και τα χαράτσια έχουν κάνει την οικονομίας τόσο ανταγωνιστική που σε λίγους μήνες θα δανείζουμε εμείς τους Ευρωπαίους. Στην Καλαμάτα προς τιμή του «ΟΧΙ» αμέσως μετά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, ο Π. Νίκας μετονομάζει αίθουσα του Νέου Δημαρχείου σε αίθουσα Ι. Μεταξά.

 

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Βροχές στην Καλαμάτα και ο «Ναύαρχος» ατενίζει το πέλαγος της λάσπης από το γραφείο του στην οδό Αθηνών. Ανακοινώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο και συνεχίζει τα έργα ανάπλασης στο κέντρο. Ο Γ. Τσώνης στη Μεσσήνη ξεκίνησε ένα μήνα νωρίτερα να μοιράζει σακούλες με φαγητά για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Τσακωμός και νεύρα στην Περιφέρεια για το ποιος θα πρωτοπάει στις εκθέσεις στο εξωτερικό. Ο Π. Τατούλης τους αφήνει να τσακώνονται και εξασφαλίζει χρήματα από το πλεόνασμα του Κυριάκου για να φτιάξει επιτέλους το Αεροδρόμιο στην Τρίπολη. Ο Π. Νίκας δίνει εντολή να τοποθετηθούν κολονάκια και μέσα στα πάρκινγκ του Νέδοντα.

 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Μήνας εκπλήξεων ο τελευταίος. Η Καπνοβιομηχανία Καρέλια μοιράζει 10 εκατ. ευρώ στους εργαζόμενους ως έξτρα παροχές. Άμεσα απαντά ο Π. Νίκας ο οποίος μοιράζει μπόνους σε όποιους δημοτικούς αστυνόμους γράψουν τα περισσότερα αυτοκίνητα. Πρόσωπο που εμφανίζεται στα… κοινά «φλερτάρει» με τα δημοτικά, πυροδοτώντας συζητήσεις και εξελίξεις. Οι προεργασίες έχουν γίνει και το πρόσωπο φέρνει τα πάνω-κάτω. Σε πανικό η Δημοτική Αρχή κλείνει για ρεβεγιόν στην πλατεία τον Σάκη Ρουβά και την Έλενα Παπαρίζου. Οι ανακατατάξεις μόλις… ξεκινούν!

…Καλή Χρονιά!

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Ένας χρόνος «KostaShow», αλλάζει και… συνεχίζουμε!

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την δημιουργία του «KostaShow». Ήταν μια ανάγκη προσωπική, μία ανάγκη για έκφραση, εκείνο που θα με επανέφερε στα… γραπτά. Το «KostaShow» ήταν ακόμα και για εμένα μία έκπληξη, αλλά ταυτόχρονα κι ένα στοίχημα στον πάντα περιορισμένο χρόνο. Τα συναισθήματα κοιτώντας πίσω, οι σκέψεις που «πυροδοτήθηκαν» είναι ακόμα… ζεστές.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν χρειάζεται να γραφούν πολλά, ούτε και να δοθούν υποσχέσεις. Το μόνο που οφείλω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εκείνους που «αγκάλιασαν» αυτή την προσπάθεια-ανάγκη μου, και φυσικά ένα τεράστιο ευχαριστώ προς όλους εκείνους που με τίμησαν διαβάζοντάς με.

Όπως όλα τα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή, έτσι και το «KostaShow» μεγαλώνοντας… αλλάζει και μαζί συνεχίζουμε.

Κώστας Β. Τσερεντζούλιας

Διαχειριστής www.KostaShow.com

Ο «πόλεμος της λογικής» μαίνεται

Σε πλήρη εξέλιξη ο «πόλεμος της λογικής». Ένας πόλεμος που μπορεί να μην χρειάζεται όπλα και σφαίρες ως… μέσο για να κριθεί το αποτέλεσμά του, ωστόσο μπορεί εύκολα να ισοπεδώσει κοινωνίες και να βοηθήσει στο να ανοίξουν επικίνδυνες κερκόπορτες.

Για ποια λογική όμως συζητούμε; Τη λογική που ακολουθεί η μνημονιακή πολιτική, η οποία με ένταση εξακολουθεί να εφαρμόζεται σε βάρος μίας εξαθλιωμένης οικονομικά κοινωνίας; Τη λογική των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και της υπερφορολόγησης των πάντων; Ή μήπως τη λογική της διαφύλαξης των προνομίων των δικών μας ανθρώπων και την εξυπηρέτηση των προσκείμενων σε εμάς συμφερόντων;

Αντικρίζοντας σήμερα κάποιος τους συνταξιούχους από τη μία και τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους από την άλλη, ποια… λογική μπορεί αλήθεια να βρει στους σχεδιασμούς της εκάστοτε ηγεσίας που πιπιλίζει με πάθος την «καραμέλα» της ανάπτυξης;

Για κακή μας τύχη, η λογική από τον τόπο έχει μεταναστεύσει και δύσκολα θα επιστρέψει υπό τις παρούσες συνθήκες. Τη θέση της φυσικά έχει το… παράλογο. Αυτό που όλοι σήμερα προσπαθούν να… παλέψουν. Πως όμως να κυριαρχήσει το λογικό στη χώρα του παραλόγου;

Οι «μάχες» θα είναι πολλές. Άλλες θα χαθούν, άλλες θα κερδηθούν, με την ελπίδα στο τέλος η ζυγαριά να… γύρει σ’ εκείνη την πλευρά που θα είναι ικανή να μας λυτρώσει όλους.

 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

«Δακόπληκτοι» και… μόνοι οι ελαιοπαραγωγοί

Το νούμερο ένα θέμα στη Μεσσηνία κι όχι μόνο την περίοδο αυτή, είναι το σοβαρό πλήγμα που έχει δεχθεί η ελαιοκαλλιέργεια από το δάκο. Η ζημιά – που σύντομα θα γίνει αντιληπτή στην πραγματική οικονομία – είναι μεγάλη, όχι όμως όπως όλα δείχνουν ικανή να κινητοποιήσει αυτοδιοικητικούς κι άλλους φορείς,  πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Την στιγμή που η ανησυχία είναι έκδηλη, οι αιρετοί πρώτου και δεύτερου βαθμού, παρακολουθούν μεν το θέμα – κυρίως σε προσωπικό επίπεδο – αδυνατούν ωστόσο να λάβουν πρωτοβουλίες. Διότι δεν αρκεί η… συμπάθεια και τα λόγια στήριξης, χρειάζεται να αναζητήσουν τρόπους και λύσεις ανακούφισης των πληγέντων ελαιοπαραγωγών. Είναι δε ενδεικτικό ότι πλην ελαχίστων ακόμα και σήμερα, που η απόγνωση των παραγωγών έχει ακουστεί μέχρι τις πόρτες των γραφείων τους, δεν έχουν καταφέρει να αξιολογήσουν σωστά το ζήτημα, κάτι πάντως που δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη.

Αλήθεια όμως, με αφορμή το σοβαρό αυτό ζήτημα της έντονης δακοπροσβολής και των συνεπειών στην παραγωγή ελαιολάδου. Πως οι αιρετοί και άλλοι παράγοντες του τόπου αντιλαμβάνονται την στήριξη στον πρωτογενή τομέα; Με δεδομένο το πόσο εύκολα χαρακτηρίζουν την αγροτική δραστηριότητα ως βασικό πυλώνα ανάπτυξης, τι ακριβώς έχουν να επιδείξουν ως… έργο τώρα που το πρόβλημα «έσκασε»; Και κάτι ακόμα. Σε πολιτικό επίπεδο δεν πρέπει να αναληφθούν ευθύνες εφόσον υπάρχουν και να δοθούν απαντήσεις ξεκάθαρες που να διασφαλίζουν ότι δεν θα επαναληφθούν τα ίδια και την επόμενη ελαιοκομική περίοδο;

Το εύκολο για όλους είναι οι ευθύνες να αποδοθούν  στα καιρικά φαινόμενα. Το δύσκολο όπως πάντα είναι οι κατέχοντες τις καρέκλες σε κάθε επίπεδο και μορφή εξουσίας να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους. Διότι θα είναι οι ίδιοι που θα… αναζητούν την ανάπτυξη, όταν από ανικανότητα (;) συμβάλλουν στο να την ψάχνουμε με το κιάλι.

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

 

Υ.Γ.1: Οι αριθμοί που αφορούν στις απώλειες μόνο από την φετινή ελαιοπαραγωγή, σε μία περίοδο γενικευμένης ύφεσης στην πραγματική οικονομία, είναι εντυπωσιακά μεγάλοι για να μπορέσουν να καλυφτούν ακόμα κι αν ληφθούν μέτρα. Δυστυχώς για όλους οι απώλειες αυτές (εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σύμφωνα με την Ένωση Μεσσηνίας κι άλλους Αγροτικούς Συλλόγους του νομού) θα γίνουν αισθητές περισσότερο γρήγορα απ’ όσο θα χρειαστεί για να αντιληφθούν το πρόβλημα οι άρχοντες του τόπου.

«Όλος ο κόσμος» είναι αυτοί που δεν… γνωρίζουν

Συνηθίζεται από πλειοψηφία ατόμων που εκφέρουν δημόσιο λόγο και ειδικά των πολιτικών και των αυτοδιοικητικών η έναρξη τοποθετήσεών τους με την φράση «όλος ο κόσμος…». Κατά πόσο όμως ισχύει και σε τι βαθμό ενισχύει το επιχείρημα που στη συνέχεια θα ακολουθήσει;

Με αφορμή μία σειρά γεγονότων που τελευταία έχουν συμβεί στην περιοχή μας, έρχεται να επιβεβαιωθεί ότι δεν αρκεί οι έχοντες την εξουσία να περιτριγυρίζονται από ανθρώπους που μόνο καλά λόγια έχουν να πουν, εξυπηρετώντας κυρίως την δική τους ανικανότητα, αλλά είναι επιτακτική η ανάγκη εκλεγμένοι από την κοινωνία άνθρωποι να επιχειρήσουν οι ίδιοι να αφουγκραστούν τον παλμό της πόλης. Πέρα κι έξω από τα στενά όρια των φιλικών προς αυτούς, ατόμων και περιοχών.

Βέβαια η κολακεία είναι κάτι που αναπόφευκτα γοητεύει νεότερους και μεγαλύτερους σε ηλικία και εμπειρία στα… πράγματα, κάτι που μέχρις ενός βαθμού είναι κατανοητό, ακόμα και ανεκτό. Το όριο ωστόσο εύκολα ξεπερνιέται, η αλαζονεία με άνεση ενσωματώνεται στο ύφος των τοπικών αυτοδιοικητικών «καρδιναλίων» και τότε είναι που δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό. Είναι η στιγμή που δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια πίσω από τα κουστούμια και τα… προσωπεία, με την ψυχραιμία να αποτελεί το ζητούμενο που ωστόσο δεν διαθέτουν.

Σε προηγούμενο άρθρο και αναφερόμενος στις… ομάδες, σημείωνα ότι οι φιλοδοξίες δοκιμάζουν την συνοχή τους. Κι εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα, το σημείο όπου τα συναισθήματα -τα οποία δεν χωρούν στην πολιτική- θα παραχωρήσουν την θέση τους στην σκληρή πραγματικότητα, στο ρεαλισμό. Κι εδώ δυστυχώς για πολλούς θα γίνει αντιληπτό το πόσο… αναλώσιμοι είναι.

Με τις καταστάσεις να διαμορφώνονται μέρα με τη μέρα, δεν θα ήταν άσχημη επιλογή αντί να επικαλούνται «όλο τον κόσμο», να… συναντηθούν με αυτόν που δεν γνωρίζουν και να προσπαθήσουν να τον εκφράσουν! Κανείς άλλωστε δεν είναι σε θέση να ξέρει, τι ξημερώνει το μέλλον…

 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Ο κίνδυνος της διάλυσης της κοινωνικής συνοχής

Μετά έξι χρόνια μνημονίων και η χώρα αναζητά σωσίβιο για να επιβιώσει από τα… προαπαιτούμενα που διαρκώς αυξάνουν. Η φτωχοποίηση του λαού είναι μια σκληρή πραγματικότητα που καλείται μια χρεοκοπημένη κοινωνία να αντιμετωπίσει.

Τα όσα μάλιστα τρομακτικά διαρρέουν για τους νέους κατώτατους μισθούς «δολοφονούν» κάθε ελπίδα ανάκαμψης, την ώρα που και η υπερ-φορολόγηση έχει στεγνώσει την πραγματική οικονομία.

Αν μέσα σ’ αυτό το κακό η αλήθεια είναι κλίμα, κανείς κοιτάξει τις αναφορές μέσων ενημέρωσης του εξωτερικού, τότε είναι βέβαιο ότι η απογοήτευση θα μεγαλώσει και η οργή πιθανότητα να… ξεχειλίσει.

Όλα αυτά την ώρα που η συγκυβέρνηση έχει έρθει αντιμέτωπη με τις δικές της… αμαρτίες. Με όλα εκείνα τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να βρεθεί και να παραμείνει στην εξουσία, με την ελπίδα που κάποτε είχε υποσχεθεί, να δίνει σήμερα τη θέση της στην αγανάκτηση για τη μη εφαρμογή και υλοποίηση στοιχειωδών αποφάσεων και μέτρων ανακούφισης μιας κοινωνίας που δεν αντέχει άλλο να πληρώνει την ανικανότητα, τον λαϊκισμό, τα ψέματα αλλά και τις ιδεοληψίες της εκάστοτε εξουσίας.

Τα σενάρια που έχουν φουντώσει εκ νέου και συνδυάζονται με τις πολιτικές εξελίξεις που τρέχουν στο εξωτερικό μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλούν. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των «ισχυρών» δημιουργούν επιπλέον πίεση στη βαλκανική Ελλάδα, με το μέλλον προφανώς να είναι αβέβαιο σε ότι αφορά την στήριξη που η κυβέρνηση θα έχει, σύμφωνα και με τα όσα θα προκύψουν ως αποτέλεσμα στις Αμερικανικές εκλογές, αλλά και στη… μάχη που δείχνει να χάνει στο εσωτερικό της Γερμανίας η Καγκελάριος Μέρκελ.

Ο κίνδυνος πάντως γίνεται μεγαλύτερος για τη χώρα μας καθώς η κοινωνική συνοχή δείχνει έντονα σημάδια διάλυσης. Οι κοινωνικές ομάδες στην προσπάθεια να διαφυλάξουν κεκτημένα ετών βάλλουν η μία κατά της άλλης, ενώ η ενεργοποίηση του λεγόμενου «κοινωνικού αυτοματισμού» δείχνει να έχει επηρεάσει όλα τα επίπεδα, κάτι που είναι ευδιάκριτο από απλές ή πιο σύνθετες συζητήσεις μεταξύ πολιτών διαφορετικής ιδεολογικής προέλευσης.

Φυσικά το αρνητικό κλίμα έρχεται να ενισχύσει η διαρκώς αυξανόμενη φυγή νέων στο εξωτερικό, αναζητώντας τα αυτονόητα. Εκείνα που η Ελλάδα ως κράτος αδυνατεί να προσφέρει στα παιδιά της, με το όλο τοπίο στο εσωτερικό να θυμίζει πεδίο λίγο πριν το μεγάλο… ξεκαθάρισμα του παλαιού με το νέο.

Το τι θα ακολουθήσει είναι βέβαιο ότι σύντομα όχι μόνο θα το μάθουμε, αλλά θα το βιώσουμε…

 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

Αλλοίμονο στους νοικοκυραίους

Με την κοινωνική έκρηξη να είναι προ των πυλών, με αφορμή κυρίως τα θέματα των πλειστηριασμών αλλά και των κόκκινων δανείων, έχει ανοίξει μία μεγάλη συζήτηση σχετικά με το «κούρεμα» ή όχι των δανείων, με τις προϋποθέσεις αλλά και με το ποιους θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει.

Με τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ, καθώς πολλές φορές το αυτονόητο υποκαθίσταται με τις κατ’ ανάγκη συνθήκες. Προφανώς και όλοι θα συμφωνήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα με τους υπερχρεωμένους, νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Προφανώς επίσης την ευθύνη δεν την έχουν μόνο οι δανειολήπτες αλλά και οι φορείς που τους παρείχαν αφειδώς τα δανεικά κι αγύριστα, με εγγυήσεις και διασφαλίσεις των χρημάτων που δεν διαφέρουν πολύ από την πρόσφατη ιστορία με τα βοσκοτόπια. Κι ως ένα βαθμό, πάντα σύμφωνα με τις συνθήκες θα πρέπει να υπάρξει προστασία. Ως ένα βαθμό όμως.

Δυστυχώς στη χώρα μας η επιβράβευση των «ασώτων» έχει γίνει από εξαίρεση κανόνας. Είναι μάλιστα σχεδόν φυσιολογικό και για την πλειοψηφία των δανειοληπτών υποχρεωτικό να… πληρώσουν όλοι τις δικές τους επιλογές. Δηλαδή τις «ασωτίες» τραπεζών και δανειοληπτών πρέπει να τις χρεωθούν σε επίπεδο οικονομίας οι συνεπείς και νοικοκυραίοι, οι οποίοι πάντα πήγαιναν μέχρι εκεί που άντεχαν τα… πόδια τους.

Κι αν στο επίπεδο της επιχειρηματικότητας μπορεί κανείς να βρει δικαιολογίες, τι ακριβώς θα θέσει ως επιχείρημα ένας καταναλωτής που… τερμάτισε τις πιστωτικές του για διακοπές και αγορές πανάκριβων αντικειμένων, ζώντας σαν βασιλιάς με δανεικά; Οι ευθύνες σίγουρα βαραίνουν τις τράπεζες και την πολιτεία γενικά, η οποία θέλησε να μας πείσει ότι η χώρα είναι… ανεπτυγμένη, όμως γιατί τις επιλογές του καθένα να τις πληρώνει ο νοικοκύρης;

Την ίδια πάντως στιγμή, κανείς δεν τολμά, έστω και για τα μάτια του κόσμου να επιβραβεύσει τους συνεπείς. Εκείνους που δανείστηκαν φυσιολογικά και αποπληρώνουν κανονικά τις υποχρεώσεις τους. Κανείς δεν επιβραβεύει εκείνους που είναι τυπικοί και δεν οφείλουν στο κράτος. Κανείς δεν συζητά για τους πολίτες εκείνους που εν τέλει διασφαλίζουν με την στάση τους μία κοινωνική ισορροπία, όταν το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι σήμερα το ζητούμενο.

Ναι υπάρχουν άνθρωποι που η κρίση τους… γονάτισε. Ναι υπάρχουν επιχειρήσεις που η κρίση τις ισοπέδωσε. Και γι’ αυτούς το κράτος πρέπει να μεριμνήσει. Όμως τι αποτελέσματα προσδοκούμε ως χώρα όταν συνολικά κυριαρχεί η λογική της επιβράβευσης της ασυνέπειας;

Για να είμαστε δίκαιοι, όταν το κράτος λαμβάνει μέτρα ανακούφισης των οφειλετών, υποχρεούται για να επιβραβεύει κι όλους όσοι ήταν για τον έναν ή άλλο λόγο συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.

 

Του Κώστα Β. Τσερεντζούλια